Lis widzi człowieka wcześniej niż człowiek widzi lisa.
Na Islandii nie trzeba wiele, żeby zgubić drogę.
Trochę śniegu.
Mgła.
Wiatr.
I ślad łap prowadzący w miejsce, do którego rozsądny człowiek nie powinien iść.
W oddali porusza się lis.
Człowiek widzi go przez chwilę.
Biały na białym.
Potem znika.
Człowiek idzie za nim.
W pewnym momencie człowiek przestaje iść za lisem.
Odwraca się.
Na śniegu widzi dwa zestawy śladów.
Jeden prowadzi przed nim.
Drugi – za nim.
Oba należą do niego.
—
Inspiracją „Skugga Baldur” autorstwa Sjona
k – drumla, cytra i ukulele ze smyczkiem, aztecki gwizdek śmierci, suona, misa tybetańska (i misa z dzwonka rowerowego), instrument burzowy, mikrofon, głos, efekty